Aan het laden...Er is iets grappigs aan hoe je kunt scrollen zonder na te denken, en dan ineens stopt een enkel profiel je koud. Dat is wat hier gebeurt. Je opent de pagina met de gedachte dat je snel een kijkje zult nemen, en een minuut later ben je nog steeds daar, een beetje verrast door hoe warm en magnetisch alles aanvoelt.
Ze doet niet te hard haar best — dat is het eerste wat je opmerkt. Er is deze gemakkelijke zelfverzekerdheid in de manier waarop ze zichzelf toont, alsof ze precies weet wie ze is en het niet hoeft op te leuken. Haar foto’s hebben die zonovergoten, iets dromerige kwaliteit, het soort dat je dichter naar het scherm laat leunen zonder dat je het doorhebt.
Soms plaagt ze; soms kijkt ze bijna nadenkend, alsof ze een stil moment deelt in plaats van voor iemand op te treden. En de mix werkt. Het voelt eerlijk op een manier die zeldzaam is online. Je krijgt de indruk dat ze geniet van wat ze doet, en dat kleine beetje vreugde filtert op de een of andere manier door de feed.
Wat echt bij je blijft is de sfeer die ze creëert — een zachte aantrekkingskracht, een klein vonkje, iets warms aan de randen. Je sluit de pagina en betrapt jezelf erop dat je er een paar minuten later weer over nadenkt, je afvragend wat precies ervoor zorgde dat het zo bleef hangen.
